دخیل ضامن آهو

دلـــــم مـــست مـــی جـــام الست است

ز درد عــاشقی بــس زار و خســته است

دلـــــم غرق نیـــاز جـــام مولا ســـت

امـــــیدش دستگـــــــیریهای فـــــرداست

تــو دریــایی رضـا دل بجـــه ماهــی است

همیشه منتــظر بهــــر نگاهــی است

دلــم آهـــو ضــریحت دام دلـــها

تــو بنشـــستی رضــــا بر بــام دلها

غــــلام درگهت مـــولا مــنم من

گــــــدایی بـــر درت مــــولا مــنم مــن

دلـــم بــند صــدایی از نــقاره

کـــه تـــــا شـــاید گــشاید راه چــاره

بــده راهــم بــه سقاخــانه خویش

نــه سقا خانه بــل کــــاشانه خویش

جــــلایم ده نــــما دل را خــــدایی

بــنوشـــــــانم وز آن حــــوض طــــلایی

دعـــایی کـن کــه شــاید مــن کـبوتر

شــوم بــر گنــبدت هـــر دم زنـــم پـر

بـــه درگاهت شدم لیکن بــه تشویش

بـه پــــابــوس تــــو آوردم دل خـــویش

ز عــطرت دل ز مــن بنمای خوشبو

گــمان کــن بنــــده ات را بـــچه آهــــــو

مسیحـا یــک "دمی" تا زنـــده گردم

بــــده نـــــوری کـــه تـــا تابــــنده گـــردم

گشـا قفــل امــید بســته ام را

جـــــلایـــی ده دل بشـــــکسته ام را

چــه می شد گــر مرا هــم دانه و آب

تـــــو مـــی دادی ز ســـقاخانه ات آب

چــه می شد گـــر مــرا همچون کـــبوتــر

تـــو ره مــی دادی بــر صـــحن مــطهر

چــه می شد گـــر بــدم شمـــعی فروزان

بـــــه ایـــوان و رواق و طــــاق و بستان

دو دســـتانم ببین غــرق نیـــاز است

نگــاهی از تــو ما را جــاره ساز است

دخــــیلت می شــوم چونــان گـــدایی

کــه تا شـــاید مــرا درمـــان نـــمایی

دخـــیل مـــهر و بســـتان رضــایم

ز عــمق دل دعـــایی کـــن بــرایــــــم

دعـــا کــن تــا دلـــم آرام گیــرد

غـــم تنـــهایی اش فـــــرجــام گـــــیرد